Αβερελ μην μασαΣ

Τα'φερε έτσι η μοίρα λοιπόν...να βρεθώ στη χώρα που ποτέ δεν είχα στα πλάνα μου και δη στην πόλη που μισώ πιο πολύ απο τον ποδοσφαιρικό της χάρτη...
Κι ενώ εδώ όλοι κυκλοφορούν με φανέλες και σημαίες των λιονταριών και τα πάντα ετοιμάζονται για τη μεγάλη γιορτή,εγώ τόλμησα να κάνω την αγορά που ποτέ δεν έβρισκα το θάρρος να κάνω...
Πήρα την φανέλα Σου...
Ο mate ήταν άκρως εξυπηρετικός...
-What numba mate?(he told me)
-I want a ten.(I told him)
-Right mate,n'wat name mate?(he told me,being sure I'm gonna say Messi)
-Well...hmmm...can we write Maradona?
Η φάτσα του άλλαξε,γύρισε στον διπλανό του συνάδελφο και τον ρώτησε με ύφος αν γίνεται...Μπορούσε κάθε ποδοσφαιρόφιλος και γνώστης της ιστορίας να καταλάβει το γιατί...Παρ'όλα αυτά το διαχειρίστηκε πολύ ψύχραιμα και μου πε να περάσω σε 25 λεπτά να την πάρω...
Φάνταζομαι την συζήτησή μεταξύ τους βάζοντας σε σειρά τα γράμματα του ονόματός Σου...
-Είδες του υπανάπτυκτους?Θέλουν και Μαραντόνα...
Ναί ρε θέλουμε...και ζούμε για τη στιγμή που θα σηκώσει την κούπα για να δείξει σε όλο τον κόσμο πως και οι φτωχοί έχουν δικαιώμα στο όνειρο...
"Σήμερα γιορτάζουν οι φτωχοί όλου του κόσμου" γράφτηκε σε πανό στην Λατινική Αμερική όταν η εθνική μας πραγματοποίησε το απραγματοποίητο...

Γιατί εγώ μεγάλωσα με το όνομά σου καρφωμένο πάντα στο μυαλό μου...
Εκείνα τα μεσημέρια στο χωριό υπό τους ήχους των τζιτζικιών ενώ φαντασιωνόμουν ό,τι μπορώ να γίνω σαν Εσένα ταλαιπωρούσα τον εαυτό μου να μάθει "αγγελάκια" ή να περάσω την μπάλα απο πάνω μου.
Ή τα απογεύματα που ερχόταν στο σπίτι κάποιο μικρότερο ξαδερφάκι και απλά το έστηνα απεναντί μου για να το ντριμπλάρω τη στιγμή που αυτό δεν ήξερε καλά καλά να περπατάει...Και βγαίνοντας η γιαγιά μου με μια πιατέλα καρπούζι σχεδόν με χλεύαζε λεγοντάς μου "Εσύ θα γίνεις Μαραντόνας μωρε..."
Όχι ρε γιαγιά,δεν τα κατάφερα ποτέ...ούτε στο 1 τοις χιλιοίς εις τη νιοστή να αγγίξω το μεγαλείο του...ακόμα και στις αλάνες όταν βαφτίζαμε εαυτούς με ονόματα παιχτών κανείς δεν είχε τα αρχίδια να πεί...Εγώ θα είμαι ο Μαραντόνας!
Μετά μας κέρδισαν οι μπύρες και τα τσιγάρα...Εσένα η κόκα και η υπερβολή...
Όμως η ζωή είναι ωραία και μας έκλεισε ραντεβού φέτος.Για να Σου δείξουμε εμείς ότι το χέρι του Θεού ήταν απλά το δικό Σου γιατί είσαι ο δικός μας μικρός Θεός.Όπως ακριβώς τον γουστάρουμε.Με πάθη και αδυναμίες αλλά ικανό να κάνει και θαύματα.Η μοίρα θέλησε να σε κάνει μοναδικό,να ξεχωρίσεις,να θριαμβεύσεις,να σκοντάψεις,να χωθείς στα σκατά,να αναστηθείς στην κυριολεξία(βλ.εμφράγματα) και τελικά να ξαναπάρεις στα χέρια σου τα ηνία των ονείρων μας.
Άκου λοιπόν τη προσευχή μου και κάνε αυτούς τους φιλόξενους ασπρουλιάρηδες να κλάψουν,λυπήσου εμάς τους ταπεινούς(βλ. Εθνική Ελλάδος) και φρόντισε η τιμωρία Σου να είναι μικρή(2 και κάτω παρακαλώ).Πάρε την κούπα και εγώ σου κάνω τάμα να πετάξω τη φανέλα με τα 2 αστέρια και να πάρω την καινούρια με τα 3 αστέρια πλέον(με το ονομά Σου πάλι εννοείται).Και για το τέλος,αν πετύχεις πουθενά "αυτούς"...

ΑΠΛΑ ΣΤΕΙΛ'ΤΟΥΣ ΣΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ...ΚΑΡΝΑΒΑΛΟΚΑΦΕΤΖΗΔΕΣ...

AMHN...