ΤΕΛΟΣ ;

  

Εγώ ήθελα να το κάνω σχόλιο αλλά δε χωράει.

Επειδή τελειώνει σε λίγες ώρες και παρά τα όσα λέτε εμένα θα μου λείψει, αποφάσισα να άρω τη στάση αποχής παραθέτοντας ένα σχόλιο για να δούμε τον τελικό μονιασμένοι. Οκ, και να χαζέψω άλλο λίγο από το διάβασμα, αλλά παραβλέπεται. Ασφαλώς και δε γιουχαΐζω το post του o.o.t.m, αλλά σίγουρα έχω αρκετές ενστάσεις: 

ΟΡΙΣΤΙΚΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΑΝΑΡΤΗΣΗ-ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΣΤΡΑΤΗΜΕΝΟ ΑΒΕΡΕΛ...

Αγαπητέ Άβερελ,
Ξέρω εκ των προτέρων οτι αυτό το κείμενο θα το γιουχαΐσεις αν και μέσα σου θα ξέρεις ότι πλησιάζει πολύ την αλήθεια.
Εκ πρώτης αναγνώσεως,το άρθρο σου πραγματικά εγείρει συναισθήματα ενοχής σε εμάς τους "προδότες" και μικροπρεπείς συναυλιοτουρίστες.Όμως φίλε μου καλέ έχεις μεγάλο άδικο...σ'αυτές τις κλεφτές ματιές που θα ρίχνουμε στα ταμπλό της βουκολικής Μαλακάσας θα μπορούσες να διακρίνεις την θλίψη πεντακάθαρα και να καταλάβεις ό,τι απλά διατηρώντας ψηλά το ποδοσφαιρικό μας φρόνημα με την επιλογή μας να ημι-σνομπάρουμε τον τελικό(γιατί εννοείται οτι θα είμαστε μπροστά από οθόνη κατά την ώρα διεξαγωγής του χάνοντας τους Massive Attack)απλά δηλώνουμε την αντίθεσή μας απέναντι σε ένα μέτριο Μουντιάλ.
Διότι φίλε μου παλιέ το Μουντιάλ στο φτωχό μου μυαλό θυμίζει ερωτική σχέση.Κλείνεις το πρώτο ραντεβού,ντύνεσαι,στολίζεσαι,έχεις πεταλούδες στο στομάχι και γεμάτος ελπίδες ρίχνεσαι στη μάχη του έρωτα.Αν είσαι τυχερός πας κρεβάτι και μεθάς(βλ. πρόκριση).Κι αν δεν τα καταφέρεις με την γκόμενα που θές την πέφτεις και στην λίγο ασχημούλα(βλ.Ουρουγουάη) φίλη της δικιάς σου μπας και βολευτείς αλλά κι αυτή σε απογοητεύει(πράγμα που δε σε νοιάζει και πολύ).Αλλά αν μπείς ξαφνικά στο δωμάτιο και πιάσεις την γκόμενα,που για πάρτη της λιώνεις,καβάλα με έναν Γερμανό και έναν Ολλανδό τι κάνεις?Κάθεσαι και κοιτάς το ξέσκισμα της μήτρας και του ορθού της ταυτόχρονα απλά και μόνο γιατί το γαμήσι είναι γαμήσι ακόμα και όταν δεν συμμετέχεις ο ίδιος?Αφού λοιπόν μας "γάμησαν" και μας έκοψαν το πουλί(δικαίωμα στο όνειρο...) τι να κάνουμε?Μπανιστήρι σε ένα ξενέρωτο ζευγάρι.
Καλύτερα Γιάννης να τραγουδάει την "Καινούρια Ζάλη" όποια κι αν είναι αυτή,ερωτική ή ποδοσφαιρική,παρά πουπουρουπουπου και πανηγυρισμοί των κρατικοδιαίτων σπίκερ την ώρα που οι στερούμενοι συναισθημάτων και ορμονών που οδηγούν σε καταστάσεις ευφορίας Ολλανδοί θα σηκώνουν αυτό που θέλαμε όλοι μας.
Καλημέρα...

Νέμεσις: Mια Οργισμένη Τελευταία Ανάρτηση (ή Γιατί Αρνούμαι να Πάω στο Rockwave στις 11/07).

 <--- ΑΝΤΡΕΣ

     <---  ΦΛΩΡΟΙ

Αφορμή για το άρθρο αποτέλεσε η πληροφορία πως η πλειοψηφία των αντιπροσώπων ενός blog που μετά τιμής απεκλήθη “koorelia pane mundial” θα παρατήσει μόνες τους τις μπύρες και πίτσες του υπόγειου του Legend και θα πάει στη Μαλακάσα να δει γκομενάκια. Αιτία είναι (ακόμη) μια ηλίθια ιδέα που μου γεννήθηκε στο μυαλό και έχει να κάνει με την ανάλυση της μέχρι τώρα εξέλιξης του τουρνουά. Όχι τακτική, αλλά ρομαντική ποδοσφαιρική ανάλυση. Αφού λοιπόν όλοι δηλώνουν πως δεν ασχολούνται πλέον με ένα μουντιάλ που τέλειωσε νωρίτερα απ’ότι έπρεπε και παράτησαν το blog, ανεβάζω κι εγώ μια τελευταία ανάρτηση-διαμαρτυρία. Η αποχή θα είναι η στάση μου από εδώ και πέρα, αλλά πρώτα θα αιτιολογήσω τη θέση μου όπως αξίζει στους αλλόθρησκους της μπάλας: κουράζοντας σας.

Ένα Αργεντίνικο Δάκρυ για τη Βραζιλία

 

Το σκέφτηκα πολύ πριν κάνω την οποιαδήποτε ανάρτηση. Ο λόγος δεν αφορά το περιεχόμενο του post - το εάν θα σας αρέσει ή όχι άλλωστε, με απασχολεί τόσο όσο και το βασανιστικό ερώτημα του ποια θα είναι η φετινή καλοκαιρινή τάση στα παρεό της Μυκόνου. Ο λόγος είναι το πώς προσεγγίζεται μια ήττα της Βραζιλίας. Και εξηγούμαι:

Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα ή αλλιώς Τώρα γράφεται η ιστορία...

Αγαπητέ Pibe,
Τα καταφέραμε μέχρι εδώ.Φάγαμε κίτρινες,παίξαμε ξύλο με τους Μαριάτσιδες(γιατί τους πετάξαμε ένα γκολάκι από οφ-σαιντ),σε είπαν τσαρλατάνο,ο κοντός δεν έχει βρεί ακόμα πλεχτό,ο Gonzalo σκοράρει σαν τρελός...
Και τώρα,ένα κωλοχτάποδο που προβλέπει τα αποτελέσματα εδώ και 4 Μουντιάλ έδειξε οτι οι βρωμοναζίδες θα πάρουν το παιχνίδι.Τα αρχίδια μας θα πάρουν και το χταπόδι το προτιμώ ψητό με ουζάκι.
Μετά μάλλον θα έχουμε τους κωλοβασιλικούς ίβηρες.Που όσο κι αν συμπαθώ σαν λαό πολιτισμικά άλλο τόσο τους σιχαίνομαι ποδοσφαιρικά.Έχεις δει νομίζω τον προπονητή τους,ξέρεις...τον Βόσκε,Βόσκο,Τζομπάνη...κάτι τέτοιο.
Τί να πώ Pibe?Φοβάμαι,είναι οργανωμένοι,έχουν σύστημα,είναι αμφότεροι σαν προγραμματισμένοι με τσίπ μες στο γήπεδο.Είμαι σίγουρος όμως ότι ξέρεις ποιοί θα φτάσουν απο την "άλλη" μεριά στον τελικό.Και εδώ είναι που ανεβάζω δέκατα από την έξαψη και τον παραλογισμό...Εδώ είναι το μάρμαρο,πάρε καλέμι και γράψε Ιστορία,γράψε ότι Εσύ μπήκες στα σαλόνια των Πλατινίδων και τους πήδηξες για άλλη μια φορά.
Και για να κλείσω,σε παρακαλώ σκέψου άλλη μια φαρμακερή ατάκα...ξέρεις για κείνον τον καρνάβαλο που είναι σαν μπαμπουίνος και προσποιείται αυτό που υπήρξες μόνο Εσύ...
.................Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΠΑΙΧΤΗΣ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ..........................


P.S. Legend θα γράφω όσα άρθρα μου καβλώνει για τον Diegito και αν τα φέρει η μοίρα να τα "πούμε" στον τελικό,φρόντισε να βρείς γναθολόγο γιατί θα γίνουν τραμπουκισμοί και το Play room σου θα γίνει ριγκ...
P.S.2 Άει στο διάολο όλοι άμπαλοι Δυτικοευρωπαίοι,μόνο για να τρώτε χωριάτικες στο Μοναστηράκι είστε...

Άρχισε το ματς... (δ' μέρος: the 1970s)

O στόχος της Παρασκευής δεν επετεύχθη, αφενός γιατί με καλούσε το Μάντσεστερ και αφετέρου διότι ο Legend χρησιμοποίησε αθέμιτα μέσα, πετάγοντας με έξω το προηγούμενο βράδυ. Η δικαιοσύνη όμως είναι τυφλή και έτσι ξέρω πως ποτέ δε θα βρω το δίκιο μου, ωστόσο ανεβάζω και την επόμενη δεκαετία του αφιερώματος για να φτάσουμε κάποτε πιο κοντά στη σύγχρονη εποχή. Η μεγάλη Βραζιλία του 1970, η διοργανώτρια Δυτική Γερμανία και για πρώτη φορά η Αργεντινή σήκωσαν το τρόπαιο εκείνες τις χρονιές, μετά από ένα εκπληκτικό τουρνουά, μια πολύ μεγάλη ποδοσφαιρική αδικία και μαι αμφιλεγόμενη από πολλές πλευρές διοργάνωση αντίστοιχα...

Αβερελ μην μασαΣ

Τα'φερε έτσι η μοίρα λοιπόν...να βρεθώ στη χώρα που ποτέ δεν είχα στα πλάνα μου και δη στην πόλη που μισώ πιο πολύ απο τον ποδοσφαιρικό της χάρτη...
Κι ενώ εδώ όλοι κυκλοφορούν με φανέλες και σημαίες των λιονταριών και τα πάντα ετοιμάζονται για τη μεγάλη γιορτή,εγώ τόλμησα να κάνω την αγορά που ποτέ δεν έβρισκα το θάρρος να κάνω...
Πήρα την φανέλα Σου...
Ο mate ήταν άκρως εξυπηρετικός...
-What numba mate?(he told me)
-I want a ten.(I told him)
-Right mate,n'wat name mate?(he told me,being sure I'm gonna say Messi)
-Well...hmmm...can we write Maradona?
Η φάτσα του άλλαξε,γύρισε στον διπλανό του συνάδελφο και τον ρώτησε με ύφος αν γίνεται...Μπορούσε κάθε ποδοσφαιρόφιλος και γνώστης της ιστορίας να καταλάβει το γιατί...Παρ'όλα αυτά το διαχειρίστηκε πολύ ψύχραιμα και μου πε να περάσω σε 25 λεπτά να την πάρω...
Φάνταζομαι την συζήτησή μεταξύ τους βάζοντας σε σειρά τα γράμματα του ονόματός Σου...
-Είδες του υπανάπτυκτους?Θέλουν και Μαραντόνα...
Ναί ρε θέλουμε...και ζούμε για τη στιγμή που θα σηκώσει την κούπα για να δείξει σε όλο τον κόσμο πως και οι φτωχοί έχουν δικαιώμα στο όνειρο...
"Σήμερα γιορτάζουν οι φτωχοί όλου του κόσμου" γράφτηκε σε πανό στην Λατινική Αμερική όταν η εθνική μας πραγματοποίησε το απραγματοποίητο...

Γιατί εγώ μεγάλωσα με το όνομά σου καρφωμένο πάντα στο μυαλό μου...
Εκείνα τα μεσημέρια στο χωριό υπό τους ήχους των τζιτζικιών ενώ φαντασιωνόμουν ό,τι μπορώ να γίνω σαν Εσένα ταλαιπωρούσα τον εαυτό μου να μάθει "αγγελάκια" ή να περάσω την μπάλα απο πάνω μου.
Ή τα απογεύματα που ερχόταν στο σπίτι κάποιο μικρότερο ξαδερφάκι και απλά το έστηνα απεναντί μου για να το ντριμπλάρω τη στιγμή που αυτό δεν ήξερε καλά καλά να περπατάει...Και βγαίνοντας η γιαγιά μου με μια πιατέλα καρπούζι σχεδόν με χλεύαζε λεγοντάς μου "Εσύ θα γίνεις Μαραντόνας μωρε..."
Όχι ρε γιαγιά,δεν τα κατάφερα ποτέ...ούτε στο 1 τοις χιλιοίς εις τη νιοστή να αγγίξω το μεγαλείο του...ακόμα και στις αλάνες όταν βαφτίζαμε εαυτούς με ονόματα παιχτών κανείς δεν είχε τα αρχίδια να πεί...Εγώ θα είμαι ο Μαραντόνας!
Μετά μας κέρδισαν οι μπύρες και τα τσιγάρα...Εσένα η κόκα και η υπερβολή...
Όμως η ζωή είναι ωραία και μας έκλεισε ραντεβού φέτος.Για να Σου δείξουμε εμείς ότι το χέρι του Θεού ήταν απλά το δικό Σου γιατί είσαι ο δικός μας μικρός Θεός.Όπως ακριβώς τον γουστάρουμε.Με πάθη και αδυναμίες αλλά ικανό να κάνει και θαύματα.Η μοίρα θέλησε να σε κάνει μοναδικό,να ξεχωρίσεις,να θριαμβεύσεις,να σκοντάψεις,να χωθείς στα σκατά,να αναστηθείς στην κυριολεξία(βλ.εμφράγματα) και τελικά να ξαναπάρεις στα χέρια σου τα ηνία των ονείρων μας.
Άκου λοιπόν τη προσευχή μου και κάνε αυτούς τους φιλόξενους ασπρουλιάρηδες να κλάψουν,λυπήσου εμάς τους ταπεινούς(βλ. Εθνική Ελλάδος) και φρόντισε η τιμωρία Σου να είναι μικρή(2 και κάτω παρακαλώ).Πάρε την κούπα και εγώ σου κάνω τάμα να πετάξω τη φανέλα με τα 2 αστέρια και να πάρω την καινούρια με τα 3 αστέρια πλέον(με το ονομά Σου πάλι εννοείται).Και για το τέλος,αν πετύχεις πουθενά "αυτούς"...

ΑΠΛΑ ΣΤΕΙΛ'ΤΟΥΣ ΣΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ...ΚΑΡΝΑΒΑΛΟΚΑΦΕΤΖΗΔΕΣ...

AMHN...

- 2 ΜΕΡΕΣ !!!

----ΑΡΧΗΓΟΙ-------ΣΧΟΛΙΑ---------ΠΡΟΒΛΕΨΗ 2ΑΔΑΣ
(Fivoto.gr / fivwin.com)---------
----------------------------------------
Οι αρχηγοί των ομάδων που θα αγωνιστούν στο Μουντιάλ έχουν τιμήσει το ποδόσφαιρο της χώρας τους και φέρουν με υπερηφάνεια το περιβραχιόνιο στο μπράτσο: από τον Ίκερ Κασίγιας της Ισπανίας μέχρι τον δικό μας (τον βλάχο)Γιώργο Καραγκούνη, οι 32 «κάπτεν» του Παγκοσμίου Κυπέλλου έχουν όλοι δικαίωμα στο όνειρο…

Κόουτς.....πόσα παίρνεις ?

Ο καλύτερα αμειβόμενος προπονητής του Παγκοσμίου Κυπέλλου της Νοτίου Αφρικής είναι ο Φάμπιο Καπέλο.
Οι απολαβές του 64χρονου τεχνικού ανέρχονται στα 9 εκατ. ευρώ, τα οποία είχε γράψει στην επιταγή, όταν του έγινε η πρόταση από την εθνική Αγγλίας.
Μία ημέρα από την έναρξη του Μουντιάλ, η Ιταλία κερδίζει μία άτυπη πρωτιά, αφού ο Μαρτσέλο Λίπι εισπράττει 3 εκατ. ευρώ τον χρόνο από τη συνεργασία του με την εθνική Ιταλίας.

Προς Averel

Αρχίζει το ματς...(γ' μέρος: the 1960s)

Από τη μία υπάρχουν οι παλιές, μεγάλες αγάπες. Εκείνες που για κάποιο λόγο είναι βαθιά ριζωμένες στην καρδιά σου. Είμαστε ένα blog που δεν ενδιαφέρεται αν αυτές πάνε στον παράδεισο, αλλά για το εάν θα πάνε τελικό. Όταν έρθει η ώρα της Αργεντινής λοιπόν θα το διαπιστώσετε.

Από την άλλη, υπάρχουν και οι χρόνιες "αδυναμίες". Εκείνες που δύσκολα θα παραδεχτείς ότι αγαπάς πραγματικά, αλλά πάντα τις γουστάρεις. Για αυτές δεν ενδιαφέρεσαι και τόσο για το πού θα πάνε, αν και συνέχεια παρακολουθείς την πορεία τους. Αν τύχει όμως και πάνε τελικό, τότε ξέρεις πως θα το έχεις ήδη απολαύσει.

Το 1966 λοιπόν, η Αγγλία έφτασε εκεί. Ως "αδυναμία", το έκανε με αρκετά απολαυστικό τρόπο. Ίσως όχι δίκαιο, ίσως όχι θεαματικό, αλλά με τον μοναδικό αγγλικό, ποδοσφαιρικό τρόπο...

Aρχίζει το ματς... (β' μέρος: the 1950s)

Καλώς ήρθες καινούριο μας blog. Είθε να μας προσφέρεις τόσες πολλές συγκινήσεις όσες οι φακίδες του οικοδεσπότη μας για τον επόμενο μήνα, Νέλσον Μαντέλα.
Γιατί όπως και να το κάνουμε, είμαστε μουντιαλικοί τύποι...

Αρχίζει το ματς... (α' μέρος)

Εδώ και κάμποσες μέρες, προχωρώντας στους δρόμους του Λονδίνου, το πιο σύνηθες θέαμα δεν είναι ούτε οι κοστουμαρισμένοι γιάπηδες που πηγαίνουν στις δουλειές τους, ούτε τα κόκκινα διόρωφα λεοφωρεία, ούτε οι ημίγυμνες Αγγλίδες που προσφέρουν άφθονη από τη σάρκα τους στο Θεό Ήλιο, ο οποίος κάνει δειλά- δειλά την εμφάνιση του. Όπου κι αν πας, δεν υπάρχει περίπτωση να μη συναντήσεις ένα πράγμα, σε μικρό ή μεγάλο μέγεθος, σε πόρτα σπιτιού, μπαλκόνι ή αυτοκίνητο, ή ακόμα και σε μπλουζάκι ή αφίσα στο δρόμο: την αγγλική σημαία. Όχι όμως την επίσημη, “the red, the white and the blue” που έλεγαν και οι φίλοι μας οι redskins, αλλά την άσπρη με τον κόκκινο σταυρό. Την ποδοσφαιρική. Φυσικά δεν πρόκειται για κάποια εθνική επέτειο, δε γιορτάζουν την παρέλαση μιας δικής τους 25ης Μαρτίου, αλλά την παγκόσμια γιορτή που αρχίζει σε λιγότερο από μια εβδομάδα. Και καθώς η μοίρα τα έφερε έτσι και σύσσωμο το blog δε μπορεί να συνεχίσει την παράδοση, κάνοντας κατάληψη στο υπόγειο του Legend με τη “Βίβλο” στο τραπεζάκι, μου γεννήθηκε πριν κάποιες μέρες η ηλίθια ιδέα να προσπαθήσω να φτιάξω μια δική μας Βίβλο, ηλεκτρονική. Για να έχουμε κάτι κοινό να διαβάζουμε όταν αναζητούμε εναγωνίως απαντήσεις σε βασικά ερωτήματα που αφορούν τη μεγαλύτερη αθλητική (μη μου πει κανείς το παραμύθι περί Ολυμπιακών Αγώνων) διοργάνωση, όπως πχ ποιος πήρε το τελευταίο προπολεμικό μουντιάλ, τι γλώσσες μιλάνε στην Ακτή Ελεφαντοστού, πόσες συμμετοχές έχει η Ονδούρα κ.ο.κ. Και γιατί ρε αδέρφια, στην τελική, όσο ενδιαφέρον και απολαυστικό κι αν είναι το να παρακολουθείς το Παγκόσμιο Κύπελλο ποδοσφαίρου στις αγγλικές pub, τη μπύρα και την πίτσα του μουντιάλ την ευχαριστιέσαι περισσότερο με τ’ αδέρφια σου. Και γι’ αυτό πρέπει να τη μοιραστείς.

Very First Post 2

Τα της Αγγλίας κουρέλια ανοίγουν τις μπύρες και παραγγέλνουν πίτσες. Κάθονται μπροστά στα laptop τους, αντιγράφουν όσο χειρότερα μπορούν τις ρυθμίσεις του Μεγάλου Πανόπτη και δημιουργούν αυτό το θυγατρικό ιστότοπο για μια γιορτή που όλοι περιμένουμε να αρχίσει. Για να μην αλλοιωθεί ο μοναδικός χαρακτήρας του επίσημου blog που μας δίνει ένα κομμάτι ψωμί να φάμε και για να βριζόμαστε ελεύθερα και οπαδικά, προσκαλούμε όλους τους χούλιγκανς του κόσμου να γυαλίσουν της σιδερογροθιές τους και να κεράσουν την επόμενη γύρα μπύρες. Για το Maradona, τον Messi, τον Robihno, την Ονδούρα και το Γιούρκα.



ΥΓ1: Πανόπτη όταν κάνεις διάλειμμα μπες στο skype please.
ΥΓ2: Προτείνετε αλλαγές αλλά μόνο αν μας κάνει θα τις υλοποιήσουμε.
ΥΓ3: Εδώ μόνο Mundial.