Ένα Αργεντίνικο Δάκρυ για τη Βραζιλία

 

Το σκέφτηκα πολύ πριν κάνω την οποιαδήποτε ανάρτηση. Ο λόγος δεν αφορά το περιεχόμενο του post - το εάν θα σας αρέσει ή όχι άλλωστε, με απασχολεί τόσο όσο και το βασανιστικό ερώτημα του ποια θα είναι η φετινή καλοκαιρινή τάση στα παρεό της Μυκόνου. Ο λόγος είναι το πώς προσεγγίζεται μια ήττα της Βραζιλίας. Και εξηγούμαι:

Παρά την αντίθετη, ίσως, γνώμη πολλών εδώ μέσα, η σημερινή μέρα είναι μέρα στεναχώριας για το ποδοσφαιρικό μας blog. Ακόμα και η σκέψη του ότι για τα επόμενα 4 χρόνια θα κοροϊδεύω τον Legend(inho) βγάζοντας πάνω του το όποιο ποδοσφαιρικό μου άχτι, δεν είναι αρκετή για να αποβάλλει τη θλίψη. Οι περισσότεροι γνωρίζετε πως ουδέποτε υπήρξα τυφλός υποστηρικτής αυτής που διαχρονικά αποκαλείται θεαματικότερη ομάδα του κόσμου, άρα η λύπη που εκφράζω δε σχετίζεται με οπαδικά κριτήρια. Σχετίζεται με άλλες, πολύ βαθύτερες αιτιάσεις.

Όσο κι αν μου τη σπάνε ώρες-ώρες, όσο κι αν αρνούμαι να αποδεχτώ την ποιοτική τους ανωτερότητα, αυτοί οι τύποι με τις κίτρινες και μπλε φανέλες πρέπει να υπάρχουν πάντα σε ένα μουντιάλ. Δίχως να τους υποστηρίζω, θέλω να τους βλέπω για περισσότερο διάστημα. Και θέλω να έχω τη δυνατότητα να συνεχίζω να περιμένω να δω κάτι αναπάντεχο ποδοσφαιρικά, από εκείνα τα σπάνια μαγικά που συμβαίνουν μόνο σε μεγάλους αγώνες και όχι σε προπονήσεις τύπου Β.Κορέας, φιλικά με την Πορτογαλία και επίδειξη ανωτερότητας επί της τίμιας -αλλά τίποτα παραπάνω- Χιλής. Έτσι έχω μάθει από τον πατέρα μου, έτσι μεγάλωσα και έχω την εντύπωση ότι χωρίς αυτούς (και 2-3 άλλους), αυτό που παρακολουθώ είναι μουντιάλ-που-κάτι-του-λείπει. Και για να μην παρερμηνευτούν τα λόγια μου από τον Τάκη Τσουκαλά της Βραζιλίας (ποιος είναι αυτός άραγε, ποιος να’ναι...), δεν εννοώ πως η σελεσάο πρέπει κάθε φορά να φτάνει τελικό. Αυτό που λέω είναι ότι όταν δεν αποκλείεται από μια συγκεκριμένη ομάδα, η αποχώρηση της Βραζιλίας από το τουρνουά αφήνει πάντα μια αίσθηση πικρίας.

Ο δεύτερος λόγος είναι εξίσου διαχρονικός, αλλά μόλις σήμερα έτυχε να αποκτήσει και προσωποποιημένη μορφή. Ήταν το πρόσωπο της μελαχροινής Βραζιλιάνας που καθόταν (σχεδόν) δίπλα μου στον κινηματογράφο του μουντιάλ (βλ. Rich Mix, ο αφαλός του Λονδίνου). Είμαι σίγουρος πως το βρώμικο μυαλό σας αρχικά θα πάει στο πονηρό, και εν μέρει θα έχετε δίκιο, καθότι η στιγμή που σηκώθηκε να πάρει μπύρα και διέσχισε τον υπερβολικά στενό διάδρομο περνώντας από μπροστά μου, ήταν και η μόνη που τα μάτια μου δεν ενδιαφέρονταν ούτε στο ελάχιστο για τη στρογγυλή θεά, παρά μόνο για τις εξίσου στρογγυλές και εξίσου θεϊκών χαρακτηριστικών καμπύλες της. Η ουσία όμως, εν προκειμένω, βρίσκεται αλλού. Πιο συγκεκριμένα, στην έκφραση του προσώπου της κατά την αποβολή του Φελίπε Μέλο.

Αντίθετα με την ενστικτώδη οπαδική αντίδραση, δεν έβρισε, ούτε φώναξε. Μακριά από την ψύχραιμη αντιμετώπιση του στεναχωρημένου αλλά πάντα αντικειμενικού φιλάθλου, δεν κούνησε συγκαταβατικά το κεφάλι. Αδιαφορώντας για το αν επρόκειτο περί ορθής ή λανθασμένης απόφασης, δεν περίμενε το replay. Και φυσικά, αν και γυναίκα, δε γύρισε στο φίλο της να ρωτήσει “δηλαδή τώρα τι έγινε” ή σχολιάζοντας εκνευριστικά ανούσια. Το κορίτσι του μουντιάλ, διακρίνοντας με τη μία ότι επήλθε η οριστική κατάρρευση του φετινού βραζιλιάνικου μύθου κι ότι η ομάδα της δεν διέθετε τον ψυχισμό να ανατρέψει την κατάσταση, το μόνο που έκανε ήταν να χαμογελάσει λυπημένα. Το κατάλαβε αμέσως πως δεν θα άλλαζε κάτι. Και το κατάλαβε γιατί είναι και εκείνη από εκεί. Έντυσε το πρόσωπο της με το πιο όμορφο λυπημένο χαμόγελο του κόσμου και το διατήρησε μέχρι τέλους του παιχνιδιού, παρακολουθώντας την οθόνη με ένα ψυχαναγκαστικά συγκινητικό, ευάλωτο (και έντονα εκφραστικό) βλέμμα. Έβαλε ταμπέλα “ΕΥΘΡΑΥΣΤΟΝ, ΜΗΝ ΑΚΟΥΜΠΑΤΕ” και πάντα με το ίδιο χαμόγελο, σε έκανε να θες να πας στη γωνία να κλάψεις -αλλά να μην πας τελικά για να μη σε δει.

Ήξερε πως οι πάμπτωχοι συμπατριώτες της, εκείνοι που πάντα βρίσκουν ένα τρόπο να τα βγάζουν πέρα, και παρά τις άθλιες συνθήκες και την αγριότητα της φαβέλας παραμένουν με το χαμόγελο στα χείλη τραγουδώντας σε βλάχικα ισπανικά, αυτοί οι άνθρωποι που δύσκολα τους καταβάλλει το οτιδήποτε, εκείνη τη στιγμή είχαν νικηθεί. Δεν ξέρω αν είναι το “όπιο του λαού”. Ξέρω όμως πως οι Βραζιλιάνοι, αυτός ο φτωχός, συμπαθής και χαμογελαστός όσο και οξύθυμος λαός, όχι μόνο ζουν για το ποδόσφαιρο αλλά (ξέρουν και να) ζουν το ποδόσφαιρο. Αν αυτό είναι η μόνη διέξοδος για τα πολλαπλά προβλήματα της καθημερινότητας τους, το να το χάσουν ισοδυναμεί με καταστροφή. Απέραντη λύπη, έντονα ζωγραφισμένη στο πρόσωπο του κοριτσιού - Βραζιλιάνας . Ο ήδη πικραμένος, ο αδύναμος, ο κακότυχος, φορτώνεται κι άλλη πίκρα. Του κλέβεις την περηφάνεια και έτσι συνειδητοποιεί τη δυσμενή θέση του, αφού σκύβει το ανάστημα απέναντι στον άτιμο τον Ευρωπαίο. Είναι μια από τις εξαιρετικά σπάνιες περιπτώσεις που το ποδόσφαιρο ισοδυναμεί με την απόλυτη θλίψη. Αλλά ταυτόχρονα, αναγνωρίζοντας ότι πέραν των συγκυριών είναι εκείνο που τους δίνει τις μεγαλύτερες ίσως χαρές, οι Βραζιλιάνοι αρνούνται να κλάψουν. Και το κορίτσι μου χαμογελά...

Εκτός όμως από την έμφυτη συμπάθεια προς τον αδύναμο, ο φετινός αποκλεισμός της Βραζιλίας είχε και άλλες, πιο άμεσες χρονικά, δυσάρεστες επιπτώσεις. Αυτή τη φορά ήμουν εξαιρετικά αισιόδοξος. Κοιτούσα και ξανακοιτούσα το ταμπλό, έβλεπα τις διασταυρώσεις και θεωρούσα ως μοναδικό εμπόδιο στο δρόμο προς τον πόλεμο τη Γερμανία. Έχοντας όμως και μεγάλη πίστη στη δύναμη του κοντού του καλού με το δέκα, δεν το σκέφτηκα περισσότερο. Με τους εξευρωπαϊσμένους ποδοσφαιρικά Βραζιλιάνους του Ντούνγκα να μοιάζουν σχεδόν σίγουροι για τον τελικό, αγόρασα τη φανέλα και μαζί μ'αυτή μπογιές προσώπου για να βαφτώ στα χρώματα του πολέμου στις 11/7. Μετά τον αποκλεισμό της Αγγλίας, το εξέλαβα ως παιχνίδι της ποδοσφαιρικής μοίρας (για εκεί ξεκίνησε το άρθρο αλλά με τη Βραζιλία ποτέ δεν ξέρεις τελικά...). Θα γινόμουν μέρος της Ιστορίας, πανηγυρίζοντας τον κοντό να φιλάει το τρόπαιο βρισκόμενος στη χώρα όπου εκείνος μισεί περισσότερο, έπειτα από τον τελικό κόντρα στη χώρα όπου μισείται περισσότερο. Η πραγματικότητα όμως είναι σκληρή. Οι -πάντα συμπαθείς- Ολλανδοί πήραν εκδίκηση για δύο συνεχόμενους αποκλεισμούς, κάποιοι ίσως υποστηρίξουν πως το άξιζαν στη ροή του αγώνα, αλλά όπως και να'χει δύσκολα κανείς μπορεί να πανηγυρίσει. Όχι μόνο γιατί άφησαν έξω τους ελκυστικούς -σε βαθμό κακουργήματος- "καριόκας", αλλά γιατί γκρέμισαν τα όνειρα όσων ήλπιζαν πως αυτή τη φορά ο θεσμός θα αγγίξει το "ταβάνι" του. Ένα μουντιάλ όπου οι αμυντικές ευρωπαϊκές τακτικές θα εκτοπίζονταν από το ΛατινοΑμερικάνικο πάθος. Αντίθετα, οι "οράνιε" μετρίασαν τις όποιες προσδοκίες, αφού στέρησαν από τον κόσμο την ευκαρία να απολαύσει τον απόλυτο ποδοσφαιρικό τελικό. Και αυτό ίσως είναι το πιο δυσβάσταχτο: να χαμηλώνεις το "ταβάνι" σου. Ήδη, μια εβδομάδα σχεδόν πριν το τέλος, το μουντιάλ δεν είναι το ίδιο... 

Μόνη σκέψη που απαλύνει τη στεναχώρια, το ενδεχόμενο η Ιστορία να επιφυλάσσει το πιο άρρωστο παιχνίδι: η Αργεντινή να συναντήσει για πρώτη φορά στην ιστορία της τη Βραζιλία σε τελικό Παγκοσμίου Κυπέλλου ποδοσφαίρου σε 4 χρόνια.
Στο Μαρακανά...